Voeding heeft ons als mensen altijd al samengebracht. Over de hele wereld en door de hele geschiedenis van de mens, hoe ver we ook teruggaan, is voeding de grote verbinder.
Denk maar aan het avondmaal dat je deelt met je familie, of aan het uitgenodigd worden om bij iemand te komen eten. Dat zijn intieme ervaringen waarbij we ons meer samen voelen!
Nog niet zo lang geleden (tot ongeveer een eeuw) was ook het verbouwen van groenten, graan, fruit en het houden van dieren iets dat we met de hele gemeenschap samen deden. We deelden onze oogst met onze buren, hielpen elkaar op het land, we kenden elkaar en we zorgden voor elkaar. Ons leven werd veel meer bepaald door de seizoenen en de oogstfeesten. Duizenden jaren geleden kwamen de oude Grieken bijvoorbeeld al bij elkaar om hun producten op het plein uit te wisselen. Dit was, naast een soort markt, een enorm sociale aangelegenheid. De één had fruit, de ander kruiden en weer een ander bracht wijn. De mensen van die tijd liepen dan rond en namen niet meer dan ze voor eigen gebruik nodig hadden. Op deze manier deelden zij in hun overvloed.
Met de toename van verstedelijking ontstonden de eerste kloven tussen mensen uit de stad en de plattelandsmensen. Veel mensen op het platteland hielden er nog wel een moestuin op na en veel voedsel kwam destijds nog redelijk uit de buurt.
Na de Tweede Wereldoorlog ging alles in een stroomversnelling. Het motto “nooit meer honger” voerde het hoogste woord. Dat betekende voor de landbouw dat er enorme veranderingen in hoog tempo werden doorgevoerd. De landbouw werd door de invoer van trekkers en ruilverkaveling op industrieel niveau gebracht. De voedselmarkt werd opgevoerd tot een internationale wereldeconomie.
De invloed op onze samenleving was dat het leven voor de mensen in net zo’n hoog tempo veranderde. Er vielen een hoop oeroude sociale systemen weg. Meer en meer mensen trokken naar de stad, en sindsdien is de afstand van die kloof tussen landbouw en de mensen enorm.
We zijn er individualistischer door gaan leven, met alle gevolgen van dien.
De Aarde lijdt onder de druk die dit, inmiddels destructieve, landbouwsysteem op ons en de planeet uitoefent. We weten inmiddels dat ons huidige systeem een doodlopende snelweg is. Er zijn grote veranderingen nodig. We moeten meer lokaal telen en meer samenwerken met elkaar en de Aarde om een gezonde toekomst voor onze kinderen te waarborgen.
Er is nog zoveel te doen!
Het stuk gemeenschapsvorming rondom voeding op onze Tovertuin bijvoorbeeld, is daarin ons inziens essentieel. Niet alleen voor eten, maar ook omdat het ons de kans geeft met elkaar te oefenen met nieuwe ideeën over samenleven. Wij geloven dat het een basiswaarde is voor ieder om bij je omgeving betrokken te zijn. Op de tovertuin willen we ontdekken of we onze oergrondslag (eten is er om te verbinden en te delen, de mensen weer bij elkaar te brengen en de overvloed van de natuur te ervaren) weer in onszelf kunnen oproepen. We zijn heel benieuwd of we met elkaar, ook hier in Epe, een stukje van de brug kunnen bouwen, om de diepe kloof met de tijd op een gezonde manier te overbruggen!
Verwondering, activiteiten, spelen, samenkomsten, seizoensfeesten, openheid en liefde vormen een basis om opnieuw tot een betrokken gemeenschap te komen.
'De Tovertuin' Zelfoogst Epe 